Basic-Fit vangt bot bij de kantonrechter: onredelijk bezwarende voorwaarden en onvolledige informatie

ECLI:NL:RBMNE:2026:151 – Rechtbank Midden-Nederland, 7 januari 2026

De kantonrechter van de Rechtbank Midden-Nederland heeft op 7 januari 2026 een duidelijke streep gezet door een incassovordering van Basic-Fit Nederland B.V.. Niet omdat de consument niets verschuldigd kón zijn, maar omdat de grondslag van de vordering juridisch niet deugde. Twee punten waren doorslaggevend: onredelijk bezwarende bedingen in de algemene voorwaarden én het feit dat Basic-Fit de kantonrechter niet volledig en naar waarheid informeerde.

De feiten in het kort

Een consument sloot in augustus 2024 een abonnement af, betaalde direct en zegde enkele weken later op. Toch incasseerde Basic-Fit nadien opnieuw contributie. Na stornering bleef betaling uit. Basic-Fit stelde dat sprake was van een jaarabonnement en vorderde het resterende bedrag over de looptijd.

Ambtshalve toetsing: consumentenbescherming staat voorop

Omdat het ging om een overeenkomst tussen een professionele partij en een consument, moest de kantonrechter ambtshalve toetsen of aan essentiële consumentenbeschermende regels was voldaan. Daarbij keek de rechter onder meer naar de algemene voorwaarden en naar de informatie die Basic-Fit in de procedure had overgelegd.

Onredelijk bezwarende bedingen

Centraal stonden twee bepalingen: het blokkeren van de toegang (QR-code) bij betalingsachterstand en het tegelijkertijd door laten lopen van de betalingsverplichting tot het einde van de minimale looptijd. Los van elkaar kúnnen zulke bedingen door de beugel. In samenhang bezien niet. De consument betaalt dan wel volledig, maar kan het abonnement niet (meer) gebruiken. Dat wijkt wezenlijk af van het wettelijke opschortingsrecht en verstoort het contractuele evenwicht aanzienlijk in het nadeel van de consument. De kantonrechter kwalificeerde deze combinatie daarom als onredelijk bezwarend en vernietigbaar (art. 6:233 sub a BW).

“Wij blokkeren nooit toegang” volstaat niet

Basic-Fit stelde dat zij in de praktijk de toegang niet weigert. De kantonrechter ging daar niet in mee. Niet alleen omdat dit contractueel wél mogelijk is gemaakt, maar ook omdat Basic-Fit die stelling niet onderbouwde met correspondentie. Integendeel: uit de processtukken bleek juist een patroon waarin relevante informatie werd weggelakt of achtergehouden.

Schending van artikel 21 Rv: de waarheidsplicht

De uitspraak is bijzonder scherp over de proceshouding van Basic-Fit. De kantonrechter schetst hoe Basic-Fit in vergelijkbare zaken stapsgewijs steeds meer informatie uit producties verwijderde—aanmaningen, kostenposten en zelfs het totaaloverzicht—waardoor de rechter niet meer kon toetsen of consumentenbescherming was nageleefd. Dat achtte de kantonrechter strijdig met artikel 21 Rv. De sanctie: volledige afwijzing van de vordering.

Gevolg

De vordering werd integraal afgewezen. Basic-Fit moest bovendien de proceskosten van de consument vergoeden. Aan een toetsing van de informatieplichten kwam de rechter niet eens meer toe—met de nadrukkelijke kanttekening dat hieruit níet volgt dat die plichten wél zijn nageleefd.

Waarom deze uitspraak ertoe doet

Deze zaak onderstreept dat “repeat players” in consumentenzaken een zware verantwoordelijkheid dragen. Algemene voorwaarden moeten niet alleen op papier kloppen, maar ook in hun praktische uitwerking het wettelijke evenwicht respecteren. En wie procedeert, moet volledig en transparant zijn. Wie dat nalaat, loopt het risico dat de rechter niet corrigeert met een kleine bijstelling, maar met een volledige afwijzing.